Het is koud, het waait en het regent, typisch Nederlands herfstweer. Ik ben blij als ik straks thuis ben, even helemaal niks doen en op de bank een serie kijken op televisie met, waarschijnlijk weer, een magnetronmaaltijd op schoot.
Vandaag ben ik met mijn nieuwe collega Jeroen op pad. De afgelopen tijd heeft het bedrijf waar ik bij werk nieuwe mensen aangenomen en die mag ik dan op sleeptouw nemen om ze de fijne kneepjes van het vak te leren.
We moeten nog langs één adres in hartje Amsterdam. Jeroen komt uit Zeewolde en is de grote stad niet gewend. “Ik ben blij dat jij rijdt Youri, ik was al tien keer verdwaald geweest en had al drie fietsers en vijf voetgangers doodgereden!” zegt hij met een lach, terwijl ik de de fietsers en voetgangers probeer te ontwijken die allemaal schijt aan het rode verkeerslicht hebben. Als ik de parkeergarage binnen rijdt, valt Jeroen in de volgende verbazing: “14 euro per uur parkeren??? Zijn ze gek geworden hier?” roept Jeroen. “Welkom in Amsterdam” zeg ik met een glimlach. Gelukkig betaalt de baas, maar echt vrolijk wordt je er niet van. “We gaan zo naar een restaurant, ik kom daar al jaren. Ze zijn een goede klant van ons. Het is meer klantonderhoud dat we hier nu komen dan dat we nog wat anders kunnen verkopen. Maar ook dat is belangrijk, je laten zien!” zeg ik tegen Jeroen.
Als we de parkeergarage bijna uitlopen voel ik de eerste regendruppels al naar binnen waaien. Gelukkig zit het restaurant hier vlak om de hoek. Na een paar flinke stappen komen we bij het restaurant aan en zelfs in die paar stappen zijn we flink doorweekt geraakt. Als ik de deur voor ons open doe komt er meteen een jonge vrouw naar ons toegelopen. Ik ken haar niet, ze moet wel nieuw zijn, want de rest van het personeel ken ik al jaren. “Hello and welcome, can i help you?” Jeroen en ik zien er niet uit als toeristen, maar typische Hollanders van rond de twee meter lang, maar inmiddels is Engels de voertaal in Amsterdam. In het restaurant zitten nog geen klanten, het is ook net 16.00 uur geworden. “Hey Youri!” hoor ik vanachter de bar vandaan geroepen. Het is Tom, de eigenaar van het restaurant. Ik zie de jonge vrouw verbaasd heen en weer kijken tussen Tom en mij. Om het niet nog onwennig te maken, stel ik mijzelf voor aan de vrouw. “Ik ben Youri en dat is Jeroen, wij zijn vertegenwoordigers van allerlei producten die jullie hier gebruiken en we kwamen even langs.” zeg ik tegen haar in het Engels. “Ah, ik ben Yarina, ik ben hier nieuw, leuk je te ontmoeten Youri!” zegt ze in het Engels met een Oost Europese klank. Terwijl we elkaar de hand schudden, raakt ze mij met haar vrolijke en sprekende uitstraling.
Tom komt van achter de bar naar ons toegelopen, “Heb je weer een nieuwe mee?” vraagt hij aan me. Ja, de zaken gaan goed, dit is Jeroen. zeg ik tegen Tom, terwijl hij Jeroen een hand schudt “Tom is de naam, leuk je te ontmoeten!” zegt Tom tegen Jeroen. “Insgelijks! Mooi restaurant heeft u!” zegt Jeroen terwijl hij de omgeving in zich opneemt. “Hou op met je U! Gewoon je en jij hoor.” Zegt Tom met een grote glimlach. “Maar jij gaat ook goed, zo te zien! Nieuw personeel?” vraag ik aan Tom. “Ik mag niet klagen, al kan het weer wel beter, een beetje zon doet de omzet ook goed!” Zegt Tom met zijn onmiskenbare grote gulle lach. “En inderdaad, we hebben een nieuw iemand, Yarina, net twee weken hier, maar een toppertje hoor! Ze komt uit Roemenië, leuk, vrolijk en hardwerkend, dat zie je niet meer onder de jonge Nederlanders!” Zegt Tom met trots en ergernis tegelijkertijd.
Als Tom, Jeroen en ik nog het één en ander bespreken gaan we er na een half uurtje vandoor, Yarina doet de deur voor ons open en geeft ons een hand. Haar hand is zacht en valt in het niets met mijn grote handen. Ik gok dat zij ongeveer 165 centimeter groot is als ze geen hakken zou dragen. “Bye Youri and Jeroen” zegt ze vriendelijk.
Een paar weken later ben ik weer in het centrum van Amsterdam. Ik moet eigenlijk naar een ander restaurant, maar ik loop langs het restaurant van Tom. Het weer is heerlijk, de zon schijnt en ik zie dat het terras buiten opgesteld staan. Ik zie dat Yarina de tafeltjes schoonmaakt. Ik ben verbaasd als ik langs loop en Yarina in het Engels tegen me zegt: “Hey Youri! Leuk om je weer te zien!” Dat ze me nog herkend denk ik bij mijzelf, het is een komen van gaan van mensen hier. “Hey Yarina, dat je me nog herkend! Wat leuk! Bevalt het werken je hier een beetje?” vraag ik haar. “Jazeker, lekker druk, maar ook fijn als ik weer thuis ben zonder al die mensen om mij heen.” zegt ze met een glimlach. Ik kan dat maar al te goed begrijpen. Ik hou van de drukte, de mensen, de herrie en gekkigheid om me heen, maar ik ben ook blij als ik thuis kom en het rustig is. Even helemaal niets! Ik kijk Yarina aan, haar uitstraling raakt mij direct weer. De meeste Roemeense mensen die ik heb ontmoet hebben donker haar en donkere ogen, maar Yarina niet. Blond haar en heldere ogen, blauw/groen/grijs, ik weet het niet, maar ik voel dat ze indruk op mij maakt. “Volgende keer blijf ik wat langer, maar ik moet weer verder.” zeg ik tegen Yarina. Ze zegt me weer vriendelijk gedag en ik kijk nog eens om. Haar glimlach betovert mij. Terwijl ik doorloop naar waar ik eigenlijk wezen moet, merk ik dat ik een beetje afwezig ben. Gelukkig is deze klant waar ik ben niet heel spraakzaam en valt er ook weinig te halen, dus ik laat het er bij en besluit naar huis te gaan. Terwijl ik terugloop naar mijn auto, bedenk ik mij wat ik zo maar weer eens ga eten. Ik haal wel pizza bij mijn ouders om de hoek, eet ik die bij hun op, zie ik ze ook weer eens een keer, bedenk ik mij. Terwijl ik weer langs Tom zijn restaurant loop zie ik Yarina, ze is druk met klanten dus ik laat haar maar. “Bye Youri! Have a nice evening!” roept ze naar me als ze me ziet. “Indeed!” roep ik er achteraan. Jeetje, alsof ze het aanvoelde dat ik langs liep. Met een glimlach loop ik de parkeergarage binnen en verlaat ik vervolgens Amsterdam. Nu geen tijd om in mijn gedachten af te dwalen want voor je het weet heb ik een voetganger of fietser onder mijn auto.
De maanden schieten voorbij en ik moet steeds vaker in Amsterdam zijn. De ene week ben ik er een paar keer en daarna ben ik er weer een paar weken niet. Inmiddels parkeer ik steevast mijn auto dicht bij Tom zijn restaurant, ook al kan ik dichterbij parkeren bij waar ik moet wezen. Elke keer probeer ik weer een glimlach van Yarina op te vangen. En als ze niet druk is met werkzaamheden, wisselen we een paar woorden. Ik word vrolijk van haar, ik kan mijn ogen niet van die van haar afhouden. Haar mimiek bij hoe ze praat maken mij week. Maar ik weet ook, dit kan niet. Ze is een medewerker van mijn klant en ik moet professioneel blijven. Daarnaast, zij is veel te leuk en te knap, ze heeft vast geen oog voor mij.
Het is september 2025, vandaag staat een bezoekje aan het restaurant van Tom weer op de agenda. Vandaag ben ik samen met Roderick. Het is de hele dag al gezellig en we hebben al een paar bezoekjes bij horecagelegenheden afgelegd. Ik heb bewust het restaurant van Tom later gepland. Yarina begint pas later in de middag en wie weet zie ik haar weer. Misschien een foute gedachte, maar ik word al warm van binnen als ik weet dat ik haar misschien zo weer kan zien. “Nou Roderick, nu gaan we naar de leukste.” zeg ik tegen hem. “Hoe bedoel je?” vraagt hij me. Ik hou me in en we lopen de parkeergarage uit en binnen een paar stappen zijn we bij Tom zijn restaurant. De deur staat open en achter de bar staat geen Tom maar Yarina. “Hey Youri! Ik heb je gemist, lekkere vakantie gehad?” begroet ze me vrolijk. Haar sprekende ogen en haar lach verblinden mij. “Hoi Yarina, jaaa mijn vakantie was lekker! Hoe is het met je?” vraag ik haar. “Nu ik jou zie, een stuk beter.” zegt ze met een lach. Ik gniffel en zie Roderick bedenkelijk kijken. “Is Tom er ook?” vraag ik aan haar. “Nee, je moet het met mij doen vandaag, Tom zei al dat je langs zou komen, maar hij had het druk. Ik zei dat ik het wel zou regelen.” terwijl ze het zegt, fronst ze met haar ene wenkbrauw, ik heb het geprobeerd, maar mij lukt het niet. En tegelijkertijd is het zo sexy als zij het doet. “Wat leuk! Dat komt vast helemaal goed, ik heb vandaag Roderick mee, als mijn back-up” zeg ik lachend. Yarina geeft Roderick een hand, “Hoi Roderick, ik ben Yarina, welkom!” Yarina werkt inmiddels al weer een paar jaar in Nederland, maar nog steeds wordt er alleen in het Engels gesproken. We kunnen als Nederlanders daar wat van vinden, maar aan de andere kant zijn we ook niet zo dwingend als Fransen die weigeren een andere taal te spreken. En al wil een buitenlander Nederlands proberen te spreken, praten wij wel weer in het Engels terug.
We zitten inmiddels al anderhalf uur met z’n drieën te praten, al lang niet meer over waar het eigenlijk over zou moeten gaan. We hebben het inmiddels over hobby’s, favoriete cijfer, favoriete kleur, de kinderen, het single zijn en over social media. “Je kan Youri ook volgen op Instagram met zijn werkzaamheden!” zegt Roderick. Roderick begint wel aan te voelen dat er iets meer broeit tussen Yarina en mij. Ik denk alleen shit, ik kan toch niet mijn privéaccount geven? Dat er al spanning is tussen Yarina en mij is al op het randje wat kan, maar als we dan ook nog op die manier contact gaan hebben, dat ik kan echt niet! Maar Yarina heeft haar telefoon al gepakt en Instagram staat al open. Ik typ het bedrijfsaccount in en zij drukt meteen op volgen. “Soms sta ik ook met filmpjes op dit account” zeg ik snel. Ik voel even een lichte zweetaanval. Het voelt allemaal zo dubbel. Als Roderick even zijn eigen telefoon pakt om te reageren op een berichtje dat hij krijgt, buigt Yarina zich naar mij. Ik hoor haar fluisterend tegen mij zeggen: “I like you..” Ik voel de warmte door mijn lichaam gaan. Ik weet even niets te zeggen terwijl ik normaal mijn woordje wel klaar heb staan. Ik ben sprakeloos, blij en verbaasd tegelijkertijd. “We moeten gaan Youri.” zegt Roderick. Roderick staat al op en zegt Yarina gedag, ik loop achter Roderick aan en wordt gevolgd door Yarina. “Bye Roderick en Youri!” zegt ze met een glimlach. Ik kijk nog even om en zie dat ze haar wenkbrauw weer optrekt en stiekem om het hoekje mij nakijkt. Als Roderick en ik in de auto zitten, kijkt Roderick mij aan: “Nu snap ik wat jij bedoelde met ‘Nu gaan we naar de leukste'” hoor ik hem lachend zeggen. Ik kan alleen maar lachend knikken en start de motor van de auto.
Weken gaan voorbij en zo nu en dan zie ik Yarina aan het werk, altijd met een glimlach, haar stralende ogen, zelfs al is het buiten nog zo donker en grauw. Ze raakt me, maar het mag niet. Ik moet professioneel blijven. Stel dat we wel wat in privétijd zouden doen en het gaat mis. Tom is echt een goede klant van ons bedrijf en ik kan het niet aan mijn baas straks verkopen dat we hem als klant kwijt raken doordat ik wat met een medewerker van Tom heb lopen klooien. “Youri!” roept Yarina op een dag naar mij als ik voorbij loop aan de overkant van de straat. Ik loop naar haar toe, ze wil me wat zeggen, ze kijkt anders dan normaal.. “Ik zag dat je druk bezig was, dus ik wilde je niet storen.” zeg ik tegen haar. “Ik moet je wat vertellen.” zegt ze met een sombere toon. “Ik ga weg, ik ga terug, voorgoed.” zegt ze me. Ik voel spontaan mijn maag omdraaien. “Jeetje, die zag ik niet aankomen.” zeg ik bedroefd. Ik zie Yarina ook bedroefd kijken: “Over twee weken is mijn laatste dag hier. Ik heb mijn appartement opgezegd en blijf dan nog een paar dagen in een hotel en dan ga ik terug naar huis.” Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik voel me spontaan verdrietig en gewoon misselijk. Ik heb ook helemaal geen zin meer om naar mijn laatste afspraak te gaan verderop. “Dat vind ik helemaal niet leuk, maar ik ga je nog voor die tijd wel even zien hoor!” probeer ik er nog zo vrolijk mogelijk uit te persen.
10 dagen later, ik ben weer samen met Roderick aan het werk, als we weer richting het centrum van Amsterdam afreizen zeg ik tegen hem: “We hoeven niet bij Tom langs, maar ik moet wel even afscheid nemen van Yarina. Ze gaat weg.” Roderick zegt op een plagerige toon: “Nou, daar ging je leukste dan!” Ik lach als een boer met kiespijn en vind het helemaal niet leuk. Ik parkeer de auto en zet de eerste stappen buiten de garage met een steen op mijn maag. Enerzijds voel ik dat gevoel ineens wegtrekken als ik die mooie lach en ogen van Yarina weer zie. “Ik wist dat je er aankwam, ik voelde het gewoon!” begroet ze ons. “Ik moest echt even dag komen zeggen.” zeg ik met een trillende stem tegen haar. “Ik ga je missen, maar ik wens je het allerbeste Yarina!” kan ik nog net zeggen. Ik voel dat ik moeite heb met mijn emoties de baas te blijven, maar het lukt me nog net. “Nou, hou op hoor want ik moet gaan huilen!” hoor ik Yarina met een snik in haar stem zeggen. Ook Roderick wenst Yarina het beste. Terwijl ik diep in haar ogen kijk en mijn eigen ogen vochtig beginnen te worden, pak ik haar hand en geef ik er een kus op. “Bye….” zeg ik en laat haar hand los in een slow-motion. Elke stap die ik nu neem lijkt zwaar en vertraagd. Ik kijk nog één keer achterom en lach nog eens vriendelijk naar haar. Jezus wat doet dit mij veel zeg! Als ik weer aansluiting vind bij Roderick, die 2 stappen vooruit liep, hoor ik hem lachend zeggen: “Ik dacht even, die gaan zo tongen met elkaar!” Ik zucht diep: “Mocht ik willen Roderick… Mocht ik willen…”
5 dagen later zit ik op kantoor, het is een maandag en ik heb het hele weekend met een knoop in mijn maag gezeten. Wat is dit kut! Gisteren was Yarina haar laatste dag en ze zal een dezer dagen haar enkele reis terug gaan maken naar Roemenië. Had het nog wat uitgemaakt als ik had gezegd dat ik gevoelens voor haar had gekregen? Of zou ik dan mijn werkgever bedriegen? ‘Werk en Privé gescheiden houden!’ zegt m’n baas altijd. Ik zit er niet helemaal bij met mijn hoofd. Terwijl ik mijn 5e bakje cappuccino uit de automaat trek, hoor ik een notificatie op mijn telefoon afgaan. Ik pak mijn telefoon en ontgrendel hem. De hitte vliegt spontaan naar mijn hoofd! Het is een privéberichtje via Instagram van Yarina! Ze heeft mijn zakelijke Instagramaccount gevonden! “Hallo Youri!!!!” stuurt ze me! Als een klein kind voel ik me blij, maar ik probeer toch cool te blijven. Werk-privé…. Maar aan de andere kant, ze werkt er niet meer! Ik stuur haar: “Hey jij! Wat een verassing! Hoe gaat het met je?” Al snel reageert ze: “Ja goed, ik zit nu in Van der Valkhotel in Almere. Over 3 dagen vlieg ik terug.” Is dit een uitnodiging vraag ik mijzelf stiekem met een glimlach af. Nog voordat ik weet wat ik terug zal sturen krijg ik weer een berichtje van haar. “Youri, ik moet je wat bekennen, maar ik weet niet hoe ik het moet zeggen..” Ik antwoord direct: “Je maakt me nieuwsgierig en je kan mij alles zeggen hoor!” Ik zit vol spanning te wachten maar lang hoef ik niet te wachten: “Ik vind je leuk!” stuurt ze me. Ik laat mijn hart spreken en tik meteen een bericht terug: “Ik word verlegen! Maar ik vind jou ook leuk!” Mijn dag is weer helemaal goed, ik lach van oor tot oor als Roderick argwanend de verandering van mijn gemoedstoestand meemaakt. “Kijk dan wie mij een privéberichtje stuurt!” zeg ik tegen Roderick heel vrolijk, terwijl ik mijn telefoon onder zijn neus schuif. Roderick begrijpt ineens waarom ik ineens zo blij ben.
De werkdag vliegt voorbij, voordat ik naar huis ga, check ik nog een keer mijn telefoon en stuur ik Yarina een berichtje: “Heb je je vermaakt vandaag? Ik ga nu naar huis.” Als ik mijn auto instap hoor ik dat ik een berichtje heb, het is Yarina: “Het was een fijne dag, vrienden van mij hebben me naar het hotel gebracht, ik ben nu alleen.. kamer 306.