Mijn hartslag gaat omhoog, mijn geweten begint het af te leggen tegen mijn gevoel. Alhoewel, wat doe ik eigenlijk verkeerd? Ze werkt er niet meer en mijn hart smacht naar haar.. Ik heb het haar nooit gezegd, maar ik denk dat zij mij verdomd goed kan lezen en kan aanvoelen. Wat moet ik nou? Naar huis of …
Ik start mijn auto en rij richting huis, ik zit in strijd met mijzelf. Ik bedenk mij van alles, dadelijk denkt ze dat ik alleen voor de lust kom en haar daarna nooit meer wil zien. Dadelijk val ik tegen op welk gebied je maar kan bedenken. Maar mijn gevoelens voor haar zijn intens en oprecht. Zij voelt zo puur, eerlijk, uniek, ik zie mijzelf samen met haar oud worden. Ik wil echt niet dat zij een verkeerd beeld of een verkeerde gedachte van mij krijg, ik kan dit maar één keer goed doen. Ik voel mijzelf zo onzeker. Terwijl ik steeds dichterbij huis kom, zie ik het hotel al langs de snelweg liggen. Ineens geef ik een ruk naar rechts met mijn stuur en neem de afslag. Ik kies voor mijzelf, mijn gevoel, de liefde, voor haar, zonder twijfel!
Als ik het parkeerterrein oprijd zit ik mijzelf te bedenken wat ik zal zeggen als ik aangesproken zou worden bij de receptie of als ik een bekende zou zien. Ik heb ook geen idee waar de liften zijn richting de hotelkamers. Als ik mijn auto verlaat voel ik mijn hartslag als nooit ten voren. Zwetende handjes, maar vastberaden. Vol zelfvertrouwen stap ik het hotel binnen. In een snelle scan van rechts naar links zie ik waar ik heen moet en in één vloeiende beweging loop ik daar naar toe, alsof ik er al 100 keer geweest ben. Ik groet de medewerkster achter de receptie en stap door naar de lift, verdieping 3. Ik pak mijn telefoon en stuur Yarina een berichtje: “Nog steeds kamer 306?” Op het moment dat ik de laatste stappen zet naar die hotelkamer krijg ik een berichtje terug: “Ja, nog steeds 306.” Ik sta al voor haar deur en stuur terug: “Klop klop!” Ik stop mijn telefoon in mijn broekzak terug en weet even niet meer waar ik het moet zoeken. De enkele seconden lijken wel minuten te duren voordat de deur open gaat.
En daar staan we dan, oog in oog, smachtend van verlangen naar elkaar. Ik loop naar binnen, gooi mijn rugtas van mij af en gelijktijdig vallen we in elkaars armen. “Eindelijk!” zeggen we beiden. Een intense knuffel, onwennig maar ook zo vertrouwd en dat terwijl we elkaar nooit eerder zo hebben aangeraakt. We kijken elkaar aan, de glinstering in haar ogen en haar lach, daar waarmee zij mij direct raakte en mee veroverde, snijden door mijn ziel heen. Ik voel warmte, vertrouwen, liefde. Iets wat ik al heel lang niet meer gevoeld had. Iets waar ik niet meer in geloofde en dacht het nooit meer te mogen voelen, was daar en kwam tot uiting. We trokken elkaar nog verder in elkaar vast en zoenden. Het voelde magisch en onwerkelijk. Nooit had ik durven dromen dat dit moment ooit zou gaan gebeuren, nooit had ik durven denken dat zij mij zag zitten en dat zij mij zo leuk zou vinden. Een goede zoen moet van twee komen, en dit was perfect, zoals het ooit bedoeld was. Vurige liefde! Ik heb geen besef van tijd, maar dit mag van mij nog uren duren, terwijl ik nog met mijn jas aan sta en Yarina in haar pyjama voor mij staat.
Als we elkaar even loslaten en allebei zuchten van verlichting draai ik mij om om mijn jas op te kunnen hangen pakt Yarina mij bij mijn bil: “Eindelijk kan ik ze eens aanraken in plaats van er alleen naar te kijken!”, ik moet lachen en doe geen moeite meer om mijn jas netjes op te hangen maar gooi hem onder kledinghangers neer. Ik voel dat mijn hartslag weer op een normaler ritme begint te lopen en loop weer terug naar het midden van de kamer. Ik zie Yarina als een verliefde puber door de kamer dansen, ook al is ze 36 jaar. “Ik dacht echt dat ik een hartaanval zou krijgen, ik dacht dat ik dood ging. Ik was zo ontzettend zenuwachtig!” zegt ze tegen me. Ik hou haar vast en voel dat we beiden beginnen te ontspannen. “Wat dacht je van mij? Mijn horloge gaf al waarschuwingen: ‘Abnormale hartslag gedetecteerd'” We lachen er om en nadat ik mijn schoenen heb uitgetrapt gaan we op bed liggen. Wat moet je anders in een hotel? Ik kijk de kamer rond en zie een onaangebroken kant en klare Ceaser salademaaltijd op het dressoir staan. “Heb je wel gegeten?” vraag ik aan Yarina. “Ik kon niet eten, van de zenuwen. Ik ging kapot!” zegt ze met een lach. Yarina gaat met haar hoofd op mijn borst liggen en we houden elkaar vast. Ik voel de warmte en liefde door mijn hele lichaam heen vloeien. Dit is zo bijzonder! Na al die tijd, eindelijk geven we aan elkaar over en het voelt alsof het klopt. Ik was de het vertrouwen en de hoop in liefde al verloren. Ik had moeite met mij echt open te stellen voor een vrouw, om een vrouw überhaupt nog te vertrouwen als het om de liefde zou gaan. Behaalde resultaten uit het verleden, veroorzaken nog genoeg voorzichtigheid, onzekerheid en wantrouwen in de toekomst, zal ik maar zeggen. Maar Yarina geeft mij een gevoel van rust, warmte, genegenheid, geborgenheid, oprechtheid en liefde.
De tijd lijkt even stil te staan als ik diep in haar ogen kijk. Ik heb in de afgelopen maanden vaker dichtbij haar gestaan en in haar ogen gekeken, maar nooit te lang, ik voelde toen al de magie die oversprong en keek toen weg omdat ik mij er geen raad mee wist en alleen maar dacht, dit kan en mag niet. Maar nu.. Het diepe verlangen naar elkaar kan nu de vrije loop nemen. We raken elkaar aan, haar huid, zo zacht en puur, ze ruikt en proeft naar zoete karamel, haar haar is lang en zacht, haar lichaam waar heel veel vrouwen jaloers op zouden zijn. Ze is 35 centimeter kleiner dan ik, 40 kilo lichter dan ik. Ik moet echt gaan sporten bedenk ik mij, zo een prachtvrouw die mij leuk vindt, het maakt me zo blij, gelukkig, maar ook onzeker. Er gaat zoveel door mij heen en gelijktijdig voel ik de rust over mij heen komen. De nacht is lang, intens, ik geniet van elke seconde met haar. Ik kan minuten lang naar haar kijken, zonder dat we iets hoeven te zeggen. Dit voelt fantastisch en vertrouwd. Na al die maanden waar de spanning steeds meer voelbaar was, komt het nu tot een climax. Ik had dit nooit van mijn leven kunnen bedenken, maar het is toch echt!
Als we de hele nacht tegen elkaar aan hebben gelegen en ontspannen wakker worden in de middag, hebben we nergens haast mee, we genieten van het samenzijn. “Hoe laat vertrek je eigenlijk?” vraag ik aan Yarina. Niet dat ik er nu al klaar mee ben, in tegendeel, het kan mij niet lang genoeg duren! “Ik hoopte dat mijn neef mij naar het vliegveld in Duitsland kon brengen, maar ik ga met een taxi. Ik moet vrijdag dan rond 7 uur al hier weg.” zegt ze beteuterd. “Met een taxi naar Duitsland? Ik breng je wel!” zeg ik overtuigend. Helaas vliegt er geen vliegtuig vanuit Nederland naar het dichtstbijzijnde vliegveld waar zij wezen moet. Roemenië telt ongeveer net zoveel inwoners als Nederland, maar is wel 8 keer groter. Ik zie Yarina met grote blijdschap omhoog komen “Dus we hebben nog twee dagen samen?” vraagt ze aan mij. “Ja, ik heb de rest van de week vrij genomen.” zeg ik met een grote glimlach. Gelukkig kon dat en misschien had ik mijn afspraken al wel stiekem onbewust zo gepland dat dat kon.
Het is al later in de middag en ik sterf inmiddels niet meer van de zenuwen maar van de honger. Ik stel voor om via de Albert Heijn naar mijn huis te gaan om eten te maken. Als we hand en hand de Albert Heijn binnen lopen voel ik trots en blijdschap, ik stel voor om Mexicaanse Burrito’s te maken en zoek de spullen bij elkaar. Yarina loopt aan mijn zijde en ik zie haar alleen maar met een grote glimlach en haar mooie ogen mij aankijken en volgen. Ik voel mij begeert, blij en trots. Dit heb ik nog nooit meegemaakt! Als we bij mij thuis zijn begin ik met het eten maken, ik ben absoluut geen chefkok, maar dit kan ik dan wel weer maken. Yarina wil mij helpen en terwijl we samen de groenten aan het snijden zijn zegt ze: “Er heeft nog nooit een man voor mij gekookt!”. Hoe meer we praten en samenzijn, hoe meer ik merk dat Yarina super zorgzaam is en ik merk ook de culturele verschillen. Ik vind het interessant en ook verbazingwekkend. De gelijkheid tussen man en vrouw lijkt van wezenlijk verschil tussen Nederland en Roemenië. Al kan er in Nederland ook veel geleerd worden van de veel sterkere wij-cultuur daar. In Nederland zie je over het algemeen meer individualisme en gaat het steeds meer om ik, ik, ik. Al is natuurlijk niet alles over één kam te scheren.
Als we op de bank gaan zitten, nadat ik de burrito’s uit de oven heb gehaald, vraag ik aan haar of we een film zullen gaan kijken. Terwijl ze de eerste burrito uit de ovenschaal probeert te pakken: “Zoek jij maar een film.” Na even zoeken vinden we er een op Netflix, nu de grote vraag, Nederlands of Roemeense ondertiteling? Ik stel de film in op Roemeense ondertiteling en begrijp werkelijk niets van de taal. Ik probeer verbanden te zoeken met andere talen, maar ik slaag er niet echt in. Ik was altijd slecht met talen op school. Zelfs voor Nederlands scoorde ik een mager 6-je op mijn examen. Engels en Duits stonden, na bijlessen, op een 5-je en Frans was al helemaal om te huilen. Gelukkig was dat geen examenvak want anders was ik nooit geslaagd. Toch vind ik het jammer dat ik destijds niet beter mijn best had gedaan op het talengebied. Ik vind het juist leuk om andere talen te spreken. Toch leer ik snel wat “Ik hou van jou” in het Roemeens betekent: “Te iubesc”.
Als we na de buritto’s nog samen een grote pot Ben en Jerry’s ijs soldaat maken en de film is afgelopen gaan we weer terug naar het hotel. Als onze jassen uit getrokken zijn springt Yarina in mijn armen: “Ik heb tig keer van één nacht met jou gedroomd, maar in het echt was het beter dan ik ooit had kunnen dromen.” Terwijl ik het hoor en ik haar in haar mooie sprekende ogen kijk, smelt ik weg. Dat ik dit nog eens mag meemaken. Ik voel mij de gelukkigste persoon op de wereld. We stappen het bed in en raken verstrengeld in elkaar als een Siamese tweeling. Dit wil ik elke dag. Als we in slaap vallen denk ik aan het liedje van Guus Meeuwis:
Het is een nacht,
die je normaal alleen in films ziet.
Het is een nacht,
die wordt bezongen in het mooiste lied.
Het is een nacht,
waarvan ik dacht dat ik ‘m nooit beleven zou.
Maar vannacht beleef ik ‘m,
met jou.
Als we de volgende dag met een glimlach wakker worden, blijven we heerlijk in bed liggen. Al kan een kopje koffie daarbij niet ontbreken, gelukkig staat er een Nespresso koffieapparaat in de kamer. We bedenken wat verder gaan doen en hoe laat we morgen moeten vertrekken om op tijd te zijn zodat ze haar vliegtuig niet mist. Ik wil er eigenlijk helemaal niet aan denken. Ik ga haar missen..
Nadat we weer naar mijn huis zijn geweest, waar ik pannenkoeken voor ons gebakken had, zijn we weer terug in het hotel. Terwijl Yarina het bad vol laat lopen en ik haar door de kamer zie lopen, blijf ik met bewondering naar haar kijken. Wat een prachtvrouw! “Kom je Youri?” vraagt ze me vanuit de badkamer. Als ik er aan kom, zit ze al in bad en kijkt ze me liefdevol aan. Ik ga tegenover haar in het bad zitten, het past ook nog met mijn 2 meter lengte. Dit is hemels, samen. Ik geniet van elke seconde zo lang het nog kan. Van haar, van dit moment, het samenzijn. Als de volgende ochtend om 07.00 uur de wekker gaat, snoozen we hem nog een paar keer, maar dan moeten we toch echt gaan. Als ik de keycards inlever bij de receptie en we het hotel verlaten, zal ik nooit meer zonder aan Yarina te kunnen denken hier langs rijden. Kamer 306, een nieuw magisch getal, voor het leven. Terwijl we nog maar drie uur samen zullen zijn, stappen we in mijn auto en vertrekken we. Terwijl we elkaars hand vasthouden, elkaar regelmatig in de ogen kijken en weinig zeggen, weten we beiden: Dit is niet het einde, dit is pas het begin, ook al wordt het niet makkelijk. Als we een tussenstop maken om nog even een sigaretje te roken, vallen we in elkaars armen en houden we elkaar stevig vast. Het enige wat ik voel is liefde, warmte en nu al het gemis.
Als we uiteindelijk aankomen bij het vliegveld, parkeer ik mijn auto voor de entree vertrekpassage van het vliegveld. Er staan meerdere parkeercontroleurs en het is maar al te duidelijk dat ze je er maar al te snel weer weg willen hebben. Ik betaal snel en mag er maar vijf minuten staan. We roken samen nog snel een sigaret en houden elkaar vast. We weten weinig te zeggen en dat is maar goed ook want ik voel het verdriet zitten. Ik open de kofferbak en pak haar koffer. We proberen nog zo lang mogelijk tijd te trekken. We zoenen zo lang het nog kan, de tranen staan in mijn ogen. Als de parkeercontroleur steeds dichterbij komt, is het ook hoog tijd dat Yarina gaat voordat ze haar vlucht nog gaat missen. Nog snel een zoen, een dikke knuffel, nog één keer diep in haar ogen kijken. Haar lach is er niet en die van mij is ook nergens te bekennen. Ze pakt haar koffer en loopt naar de toegangsdeuren, “Te iubesc” zegt ze me nog toe. Als ze de vertrekpassage betreedt en nog één keer omkijkt, voel ik mij direct leeg. Ik stap in de auto, rij een stukje verder, ik voel de tranen in mijn ogen. Het liefst keer ik om en ga ik met haar mee of hou ik haar tegen. We weten beiden, deze drie dagen bevestigen nog meer dan we ooit hadden durven dromen: Yarina en ik horen bij elkaar en dit, dit is niet het einde.
