16 jaar was ik, een gewone leerling van de middelbare school. Niet veel vrienden in de klas, maar wist mij goed staande te houden.
Ik was op school en ging op zoek naar een vriendin, liep de kleedkamer in want ze had gym. Toen ik om het hoekje keek werd de deur dicht gedaan en gelijk op slot gedraaid.
Daar stond ik dan, met hem in de kleedkamer en ik kon geen kant op. Hij bond mijn handen vast onder de bankjes en kreeg een soort blinddoek op. Verstijft van angst lag ik daar. Zijn hand ging onder mijn shirt, hij zat aan mijn borsten. Ik begon tegen te stribbelen en hij ging bovenop mij zitten, hij stompte in mijn buik en deed mij pijn. Hij deed mijn broek naar beneden, en duwde hem naar binnen. Ik voelde de tranen over mijn wangen rollen, van de pijn. Hij bleef maar door gaan, het leek wel of er geen einde aan kwam. Ik hoorde dat er iemand aan de deur zat, ineens stond hij op en maakte mijn hand los en weg was hij…
Met mijn broek nog naar beneden deed ik de blinddoek af en maakte ik mijn andere hand los. Snel deed ik de deur dicht en viel gelijk tegen de deur aan. Deed mijn broek weer aan want niemand mocht mij zo zien. Met de tranen in mijn ogen liep ik weg, ineens bedacht ik mij dat ik naar les moest. Alsof er niets gebeurd was ging ik verder.
‘s Middags thuis gekomen ging ik naar mijn kamer. Ben op bed gaan liggen en toen kwam de klap, ik had overal pijn en voelde mij vies.
Mijn ouders mochten er niet achter komen, ik wil ze geen pijn doen.
Het gewone leven ging gewoon door, naar school, thuis komen en huiswerk maken, eten en slapen ging moeizaam.
Zo ging ik maar door, tot die bewuste dag zo’n 3 maanden na de eerste keer. Ik kwam hem tegen in de gang richting de buitendeur, hij duwde me de kleedkamer in. Het gebeurde weer, ik verstijfde toen ik hem zag. Hoe kan ik dit nu voor de tweede keer laten gebeuren………
Toen ik er achter kwam dat ik zwanger was, storte mijn wereld in. Ik wil geen kind en al helemaal niet van hem, wat moet ik nu?
Ik deed er alles aan om te zorgen dat het mis ging. Ik had een afspraak gemaakt voor een abortus maar gelukkig kreeg ik een miskraam.
Na lang nadenken heb ik contact gezocht met de politie, maar daar kreeg ik al snel te horen dat het mijn woord tegen dat van hem zou zijn. Had het idee dat ze mij niet serieus namen en voelde mij totaal niet gehoord. Ik voelde het vertrouwen niet, dus heb er niets meer meegedaan.
Jaren gingen voorbij waarin ik leefde met een masker op. Het leven stelde voor mij niet zoveel voor, alles wat ik deed ging op de automatische piloot. Het vertrouwen in mannen was er niet en toch had ik regelmatig seks, maar daar voelde ik helemaal niets bij en dat liet ik ook maar allemaal gebeuren. Mijn lijf is toch al verpest dus als iemand seks wilt prima ga je gang ik voel er niets bij. Zo was het ook echt, ik liet die mannen hun gang gaan wilde ik, nee vond ik het lekker nee, er kwam totaal ook geen gevoel bij kijken.
Ondertussen leefde ik door met dat masker op. Viel huilend in slaap om dan wakker te worden door een nachtmerrie en vervolgens niet meer kunnen slapen. Dag in dag uit achterom kijken, kijken of hij niet achter mij loopt. Paniekaanvallen hebben, out gaan van alle stress die hij heeft veroorzaakt. De huisarts heeft aangegeven dat ik PTSS had en echt met iemand moest gaan praten. Maar praten over wat er is er gebeurd kan ik niet, de EDMR therapie is zwaar maar ik kom niet verder want durf niet terug te gaan naar het moment. Dan besluit ik maar te stoppen met de therapie, het levert mij niets op.
Het leven is gewoon doorgegaan, ik ben doorgegaan. Heb inmiddels een man en een kind. Regelmatig loop ik ergens en kijk ik achterom, zag ik hem nou lopen of niet. Ja helaas, hij was het. Mijn adem stopt als ik hem zie, voel mij licht in mijn hoofd worden. En hij loopt erbij alsof er niets gebeurd is, werkt nog steeds op school, en helaas door reorganisatie ook op de school van mijn kind. Dan gaan alle alarmbellen weer rinkelen en voel je je opnieuw machteloos. Wat nu…….durf ook niet naar school te bellen en de situatie aan te leggen. Tot nu toe steeds mijn kind ziek of afwezig gemeld als ik zag dat hij in het rooster stond.
Via social media ben ik in contact gekomen met een man, op een of andere manier voelde het gelijk vertrouwd. Ik durf hem te vertrouwen en mijn verhaal te vertellen. Zou het komen omdat hij verder weg staat, waarom durf ik dat aan een vreemde wel gelijk te vertellen…..het voelt goed om mijn verhaal kwijt te kunnen aan hem. Af en toe stuur ik hem een berichtje, vragen hoe het met hem gaat en ik vraag advies hoe ik dingen het beste kan aanpakken. Deze man die dus verder weg staat en niet oordeelt en “luistert”, ik had niet verwacht dat ik hem zou vertrouwen en hem eigenlijk alles zou durven te vertellen. Erg bijzonder is deze man voor mij geworden.
En ja ik heb natuurlijk gewoon een man, die zoals het hoort heel dichtbij staat en dat is het juist hij staat te dichtbij.
Note van de redactie:
Als je een nare seksuele ervaring hebt gehad of seksueel misbruik hebt meegemaakt, is professionele hulp zoeken misschien niet het eerste waar je aan denkt. Toch adviseren we je om zo snel mogelijk te bellen met het Centrum Seksueel Geweld.
Hun artsen, verpleegkundigen, politie en hulpverleners werken samen om jou de zorg te geven die je nodig hebt. Zij zijn er voor je! Het maakt niet uit of dat nu kort of lang(er) geleden is gebeurd. Ook als de ervaring online was kun je bij hun terecht.
Kijk op www.centrumseksueelgeweld.nl of bel: 0800-0108
Bellen en chatten is gratis (en anoniem)
